Milyon naxış vurur bahar torpağa,Güvənib hüsnünə: – Baharam, – demir.Zirvə buz bağlayıb, bürünür ağa,Donur axşam-sabah: – Donuram! – demir.

Palıd sakit qalxıb, səssiz boy atır,Söyüd dirçəlməmiş özünü dartır.Gölməçə harayı qulaq batırır,Ümman dilə gəlib: – Mən varam! – demir.

Çətin gün həyatın imtahanıdı,Yaxşını, yamanı tarix tanıdı.Sınsa da igidin qolu, qanadı,Sindirib özünü: – Sınıram! – demir.

Tufanlar qoynunda sınaqdan çıxan,Sağında, solunda şimşəklər çaxan,Başından yüz dəfə tüstülər qalxanDağ yanır, bir dəfə: – Yanıram! – demir.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring