Qocalıq
Nə eşqi, ülfəti gətirər yada.Nə hüsnü, camalı anlar qocalıq.Vaxtsız haray çəkən xoruzlar kimiGündə bir bağçada banlar qocalıq.
Nə xeyri, qaç, yüyür, dalından çatar,Ayağından qapar, qolundan tutar.Gecəli-gündüzlü qəsdinə yatar,Hər yerdə üzünü danlar qocalıq.
Əzəldən nə qanıb, nə də qandırıb,Abad könülləri yaxıb-yandırıb.Hüseyn Arifə nəsə qandırıb,İsmayıl Şıxlını yanlar qocalıq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/huseyn-arif-qocaliq
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Bütün zalımların yurdu, İlahi, tarümar olsunFüqərəyə zülm edən şəxsi yaman dərdə düçar olsun
Dərbəndli AğabəyəEy əzizim, bu qədər raği-həmam olma,Mərdümi-qafil, tənpərvər və əyyam olma.
BakıBakı, doğma vətənimsən,Qızılgüllü çəmənimsən.
Mari-siyahi-zülfün edər xanə könlümüMari-siyahi-zülfün edər xanə könlümü,Qıldı məhəlli-gənc bu viranə könlümü.