مرا هست یک طوطی اندر قفسکه مِثلَش به‌خوبی ندیدست کس

سرش سبز رنگست و دُمّش درازبه چنگال و منقار مانندِ باز

خوراکش دهم از نخودچی و قندنخودچی و قند است او را پسند

چنان هوشیارَست و با جوهَر استکه از اکثر بچه ها خوشتر است

ز تو هرچه بشنید گیرد به یادچو شاگرد با فهم از اوستاد

همین نکته بس باشد از هوش اوکه چیزی نگردد فراموش او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets