یار تا من هستم از خود با خبر نگذاردمتا ز من باقی بود اسم و اثر نگذاردم

تا ز من ما و منی را باز نستاند نگارتا نسازد او ز‌من چیزی دگر نگذاردم

با وجود انکه گشتم در پیش از خویشتنچون زمین و آسمان زیر و زبر نگذاردم

من بخود محجوبی از وی دارم امیدی که اووز حجاب از خویشتن زین بیشتر نگذاردم

گرچه من اندر هوایش پر و بالی میزنملیکن امید است که او بی‌بال و پر نگذاردم

مردم چشمم از آنم چشم انسان کرده استچونکه من انسان عینم از نظر نگذاردم

ور که دایدار و گفتارش یقین دانم که اویکزمان بی سمع و یکدم بی بصر نگذاردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من گدای او از آن گشتم بسان مغربیکاو دگر همچون گدایان دربدر نگذاردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love