مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب

مرا که زمزمه قول دوست در گوش استچه حاجت است آواز چنگ عود و رباب

فتاده بر رخ دلبر بطالع مسعودنخست چشم که بگشود چشم بخت از خواب

بدین صفت که منم مست ساقی باقیعجب که باز شناسم شراب را ز سراب

کسی که بیخبر از ِلذت و الم باشدنه از نعیم بود آگهیش نه ز عذاب

چو با وجود تو من هیچ نیستم از نیستبهیچ وجه مگردان رخ ک مشو در تاب

خطاب اگر نکنی با من این عجب نبودکه سایه را نکند هیچ آفتاب خطاب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مجو ز مغربی آفتاب در طریقت عشقکه کسی نجست ز مستان و عاشقان آداب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love