Günəş
Günəş batar, gündüzünağlı başından gedir,Köhnə yerin yadınatəzə bir axşam düşür.İçindən çıxardığıalov şamı əridir,Əzabın işığındaqaranlıqlar görüşür.
Gəcənin kilidini,Səhərlər günəş açar,Çiçəyi göydən düşər,Gül-çiçək açan yerinGün batar, arxasıncaYerin ləzzəti qaçar,Gedib nəyini tapaqLəzzəti qaçan yein?
Şam sönər, arxasıncaGünəş gedər yatmağa,Göyün çəkdiyi əzabYerin xoşuna gələr...Şam yanar, qaranlığınQanını qaraltmağa,Gün doğar, yer üzününAğlı başına gələr...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-ismayil-gunes
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Ömrümdən, günümdən ötən yaşmısanİllərə qoşulub qanad açmısan.
Bəlkə...Qalıb həsrətinmi əli yaxandaİnsanlar içində de niyə təksən?!
Kəsilməz söhbəti yarın, yoldaşınGəzsə də saçımda bəxtin əlləri,Qalsam da əlində külün külfətin.
İndiMəni yaşamağa qoymaz bu dünyaÖlüb gedəsiyəm həsrət içində.
Poems by other poets
Ey ağalar, bu gözəldən,Mən dönərəm, könül dönməz,
GülməlidirMən dedim: “Rəng!” Yenə rəngi-mükərrər, deyirəm,Rəngidir ərzü səma, bərzəxü məhşər, deyirəm.
De, danışDolanım başma, olum qurbanın,Ala gözlü yanm, indi de, danış!
Təcnis: Tanrı üçün əlac elə dərdiməTanrı üçün əlac elə dərdimə,Səndən ötrü mən ha düşdüm yüz dərdə.