Fatimənin taleyi
Fatiməni böyütdüMin əziyyətlə fəllah,Həmyerlilər deyirdi:“Kefi kök vaxtı AllahYaratmışdır bu qızı,Heyif hələ doğmayıbƏsl tale ulduzu”.Atası çox kasıbdı,Bir ovuc torpağı yox,Əziyyətlər çəkərək,Özgəyə yer əkərəkDolanırdı birtəhər.Mərakeşdə bu sayaq
Ömür sürür ərəblər.Qız, arxaydı ataya;O, zəif əlləriləYer şumlayırdı bəzənÖzgənin kəllərilə.Qulağında sırğası –Anasının öyüdü;Namusla ömür sürüb,Qız günbəgün böyüdü.Varlı bir ərəb oğluDedi bir gün fəllaha:“Fatiməni alıram,Bundan belə bir dahaGünlərini sürmə sənƏziyyətin içində;Dolanarsan fərəhləVar-dövlətin içində”.Fəllah inandı ona,Baxdı göyün üzünə;– Şükür – dedi – ilahi,Balam çıxır ağ günə.Qız belə getsə ərə,Doğrudan da o düşdüGörmədiyi günlərə.
Lakin bir ay keçməmişİqbal döndü, dəyişdi.Qız bilmədi heç əslaBu nə qəza, nə işdi...Qovdular FatiməniDedilər: “Qulluqçu daBu ev saxlamaz səni”.Döndü daxmalarınaQız pərişan-pərişan.Çevrilib yuxu olduO toy-düyün, o nişan.Oğlansa getdi yenəBir qız da aldatmağa,Dil töküb evlənməyə,Sonra yenə atmağa...Fəllah qəm içdi bir dəƏsrin peymanəsindən,Lənətlərlə söz açdıDönük zəmanəsindən.Tanjer, 17 fevral 1960
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-rahim-fatimenin-taleyi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Yaylaq şeriSəni düşünürəm, sevimli dilbər,
Qara rəng və qara gözlərBizim ellər sevməmiş əzəl gündən qaranı,Vurmuşlar bu rəng ilə həmişəlik aranı.
Gəl, gözümün işığıDemişdin: “gələrəm, yar düşən zaman qaranlıq”,Quşlar öz yuvasına döndü, niyə gəlmədin?
Deyə bilmirəmDeyirəm ki, səni gördüyüm zamanÜstünə gül-çiçək səpəcəyəm mən.