Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زهی ملک بخشی که از روی قدرتسهپر از حوادث امانت فرستد
Qit'a 28هوا ز انسان خنک شد کز جنان حورا همی گویدخنک آنکو درین سرما مقام اندر سقر دارد
Qit'a 34تو آفتاب و سحابی شها به چشم کرمدرین نهال نگر پیش از آنکه خشک شود
Qit'a 57مرا دل نه و دردهای دلیکه عاجز شدستم ز درمان خویش
Qit'a 62هر آن عمری که آن از کام دل بر گوشه ای افتدز من پرسی من این را از حساب عمر نشمارم
Qit'a 67سعد دین اسعد آن یگانه دهرزو دو من باده خواستیم سه تن
Qit'a 83به خدا گر خدا روا داردکه تو یک پشه را برنجانی
Mulamma' 2یا من اصابته حمی غیر نائبهلا کان عرضک ما یبقی لها غرضا
Mulamma' 11اسعد فقد اقبل وجه النهارواقض ذمام الورد والجلنار
Mulamma' 18الصبح علی الضلام مقبلان تسق لنا المدام عجل
Mulamma' 26قد باهت الثغور باعلام بهلوانو ارتاحت السعود بایام بهلوان
Mulamma' 29ناح الحمام بذاتهافاشرب علی اصواتها
Mulamma' 34الامر فی نفاذ والملک فی قراروالعید قد تجلی من غرة النهار
Mulamma' 37الا یا ساکن الدار رأیت الثلج فی الدارفاوقد بیننا جمرین من خمر و من نار
Mulamma' 48دمت دمعی با جفان و لست مذنب جانیو صارالقلب مشعوفا بالفاظ کمر جان
Tarkib-band 5تاج بخشی که گذشتست ز گردون قدمشتنگنایی است جهان پیش سواد حشمش
Tarkib-band 14روح را خار در جگر فگنیدعقل را خاک در بصر فگنید
Rubai 2تا سایه فگند سرو آزاد بر آبتا عکس گل شکفته افتاد بر آب
Rubai 6در بزم تو گل با می سوری در ساختبا باده و گل نرد طرب باید باخت
Rubai 11کار دو جهان از دو محمد شد راستوز سایه هر دو ملت و ملک بجاست
Rubai 18هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست
Rubai 26زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست
Rubai 29شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست
Rubai 34چون در دل من تویی دروغم خوش نیستکارم ز تو چون زلف تو درهم خوش نیست
Rubai 50از روی خرد شعر ترا ای سره مردماننده به آب بیلقان باید کرد
Rubai 60از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هر چه مرا بود غمی بیش نماند
Rubai 69بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند
Rubai 84ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید
Rubai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rubai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار