Mujir al-Din Baylaqani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
پیروزه آسمان نگینم زیبدبر توسن روزگار زینم زیبد
Rubai 137ای شب چکنم چاره! من از بهر خدایتنهایی و تیرگی و بندی بر پای
Qasida 58هر شب که سر به جیب تحیر فرو برمستر فلک بدرم و از سدره بگذرم
Ghazal 22به سر تو که دل تو سر انصاف نداردآن زید شاد کز اول به غمت جان بسپارد
Qasida 39مرا چو دل به جوانی ز غم جدا نبودز عیش لاف زدن در جهان روا نبود
Qasida 75جمال روی ترا رشوه می گزارد ماهبه رو نمای تو جان رفت نیز رشوه مخواه
Complaint 3اگر شکایت گویم ز چرخ نیست صوابو گر عتاب کنم با فلک چه سود عتاب؟
Rubai 85چون حق مروت و کرم نگزاریدامروز که فرمانده و دولتیارید
Complaint 17از عشوه روزگار فریادکو خود ز وفا نمی کند یاد
Qasida 6ای عارض چو ماه ترا چاکر آفتابیک بنده تو ماه سزد دیگر آفتاب
Qasida 61تا دستخوش جهان شدم مندر دست قناعتم ممکن
Ghazal 2بیا بنشین که دلها بی تو برخاستدمی با ما دل سنگین بکن راست
Ghazal 28دل سوختست چون به وصالت نمی رسدجان خسته تا به صورت حالت نمی رسد
Rubai 21امشب بر من زمانه شاد آوردستحوراوش و مشتری نژاد آوردست
Qasida 5ز دور جنبش این چرخ سیمگون سیماچو سیم و زر شده گیر اشگ ما و چهره ما
Qasida 8رخش امل متاز که ایام توسن استکار عدم بساز که رحلت معین است
Ghazal 10در کوی تو عقل بی قراریستبی روی تو روح سوگواریست
Ghazal 11دلم عشق ترا چون جان نهان داشتمسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت
Ghazal 20غمی دارم که هرگز کم نگردددلی داری که گرد غم نگردد
Complaint 20هر کو ز نژاد آدم افتادشادی به نصیب او کم افتاد
Complaint 36خرمی رو در کشیدست از جهانوز میان برداشت انصاف آسمان
Rubai 1دلبند سمنبرست گلرفتاراشیرین سخنا ماه شکر گفتارا!
Rubai 10ساقی ز صراحی می گلگون می ریختمطرب گه زخمه در مکنون می ریخت
Ghazal 23گیتی سر نوبهار داردعالم رخ چون نگار دارد
Ghazal 52فراقت نیش غم ما را چنان در جان شکست ای جانکه گفتی تیر جست از شست و در سندان شکست ای جان
Complaint 1کاشکی از همدمی روزی خبر بودی مراتا فلک با آن جلالت پی سپر بودی مرا
Mulamma' 15یا من علا یوم الندی کعبهو من له الافق محل وضیع
Rubai 22از باده درد ناز ساقی بترستوز صبر گریز پای عاقی بترست
Rubai 28در کوی غم تو صبر بی فرمانستدر دیده ز اشگ هر شبی طوفانست
Rubai 56گفتم ز سپاهان مدد جان خیزدلعلی است مروت که از آن کان خیزد