Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Rubai 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Rubai 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Ghazal 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Ghazal 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Rubai 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Ghazal 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Mufrad 28ای سواد نامهات نور سواد دیدهامتازه جانی یافتم تا نامهات را دیدهام
Rubai 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Ghazal 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Rubai 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Mufrad 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Rubai 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد
Mufrad 33نه آن پیوند دارد با تو جانمکه آید وصف آن اندر بیانم
Rubai 35زلفت که ز ماه تکیهگاهی داردانصاف که خوش منصب و جاهی دارد
Mufrad 36فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که میکند فتنه فتنهبین من
Rubai 37دل وقت سماع بوی دلدار بردحالش به سراپرده اسرار برد
Mufrad 38ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمیرود نقش تو از نگین من
Mufrad 41ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی
Mufrad 42هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی
Mufrad 44مینویسم پیش جانان نامهایکاشکی من نامه خود بودمی
Ghazal 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Ghazal 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Rubai 58از سبزه شود خرد چو ماه اندر میغچون رفت خرد ز سر بود لایق تیغ
Ghazal 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Rubai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Ghazal 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Rubai 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Rubai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Rubai 88ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحهگری