Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عامخورشید فلک روی تو را گشته غلام
Rubaiyat, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Rubai 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
Rubaiyat, 133تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
Rubai 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Rubaiyat, 162ای دست تو دست من به دستان بستهبا زلف تو عهد بتپرستان بسته
Rubaiyat, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Rubaiyat, 1دوشینه شبم بود شبیه یلداآن مونس غمگسار نآمد عمدا
Rubai 30آتش بوزید و جامه شوم بسوختوز جامه شوم نیمه روم بسوخت
Rubaiyat, 45بی یاد تو در تنم نفس پیکان باددل زنده به اندُهت چو تن بیجان باد
Rubai 46چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدیدنی چشم تو خواب چشم از چشم رمید
Rubaiyat, 50ز اندیشهٔ این دلم به خون میگرددکآخر کار من و تو چون میگردد
Rubaiyat, 59آن یار کلهدوز چه شیرین دوزدانواع کلاه از در تحسین دوزد
Rubai 65پیوسته خرابات ز رندان خَوش باددر دامن زهدِ زاهدان آتش باد
Rubaiyat, 80منگر به زمین که خاک و آبت بیندمنگر به فلک که آفتابت بیند
Rubai 88زد لاله پریر در نشابور آذردی بر زد از آب مرو نیلوفر سر
Rubai 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Rubai 121ما مرد مئیم و در خرابات مقیمنه مردم سجاده و نه مرد گلیم
Rubai 127در دام غم تو خستهای نیست چو منوز جور تو دل شکستهای نیست چو من
Rubai 137روز ازل آمدم نشان غم توجان تا به ابد بود مکان غم تو
Rubai 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Rubaiyat, 146از مهر خود و کین تو در تابم مندر چشم تو گوئی به میان آبم من
Rubai 166افتاد مرا با بت خود گفتاریگفتم که ز من سیر شدی؟ گفت آری
Rubaiyat, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Rubaiyat, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Rubai 3ای ترک پسر به حرمتت ننگریاما را به کنار خویش در ننگریا
Rubaiyat, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت
Rubai 33در آتش دل پریر بودم به نهفتدی باد صبا خوش سخنی با من گفت
Rubaiyat, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Rubai 42بر عارض یار من سپهر از انگَشتمنشور زوال حسن او خواست نوشت