Majzub Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
همین بس است به عالم دلیل مستی دوستکه هر چه هست به عالم دلیل هستی اوست
Masnavi 3شنیدم که رندی به گیلان زمینز عشق بتی سوختش عقل و دین
شمارهٔ ۳نهادم به سر تاج فهمیدگیندادم به کس باج فهمیدگی
شمارهٔ ۴تا شدهام سرخوش از خیال جمالتدر فرحآباد دل همیشه بهار است
Chronogram 4سالی که حج به مطلب دل کرده آمدیماز مسجد الحرام سوی مسجد رسول
Rubai 6تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر
Rubai 7زنهار که رخ نتابی از درویشانتا دور نباشی از دعای ایشان
Rubai 14روزی که ز بیم جمله را دل خونستمنگر به گناه ما که چند و چونست
Ghazal 15نه تنها فارغم کرد از جهان دردز قید جان خلاصم کرد جان درد
Ghazal 16هر کجا صبر از دلی آن زلف کافرکیش بردچون تهیدستان مرا فکر محالاندیش برد
Rubai 17مجذوب قناعتی که یزدان به تو دادهان سلطنت ملک سلیمان به تو داد
Ghazal 20یکرنگ تو را کجدل و ابلق نتوان کردحق را به فسون باطل و ناحق نتوان کرد
Rubai 23آن گل مگر از پرده برون میآیدکز رنگ بهار بوی خون میآید
Rubai 24چون بیتو نگاهم به سیاهی پویداشکم به علاج رنگ کاهی پوید
Rubai 26ای کعبهروی که گرم راهی چون پیکهشدار که خاموشی به است از لبیک
Ghazal 28تا جمالت شمع این کاشانه شدآفتاب از جان و دل پروانه شد
Ghazal 32فروغ همت خم را نه ساغر نه سبو دارددر این میخانه هر کس جا به قدر آبرو دارد
Rubai 36دنیا گر باغ و گر قفس بود گذشتگر خواب و خیال و گر هوس بود گذشت
Ghazal 40کی بود قاصدم از پیش تو ممنون برسددلشکرخندهٔ او دیده به مضمون برسد
Rubai 43اسلم میخور که شق اسلم این استرونق شکن همّت حاتم این است
Ghazal 45وقت آن است که در بزم جمت یاد کنندتا به یک جرعه دلت را ز غم آزاد کنند
Ghazal 48آتشی دارد اضطراب سپندبیتبی نیست پیچ و تاب سپند
Rubai 49آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه
Ghazal 52جمال یار که تاب نگاه خود دارددل چو آینه را در پناه خود دارد
Rubai 56چشمم که سرشک لالهگون میآردرازیست که از پرده برون میآید
Ghazal 57پیشم نشسته بود و مدارش به ناز بودتا بود کار بندهٔ او هم نیاز بود
Ghazal 58کام دل غیر از کجا بدهدمطلب بنده را خدا بدهد
Ghazal 60کی وعدههای لعل تو از یاد میرودکی ذوق شادی از دل ناشاد میرود
Rubai 61مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز
Ghazal 69شکر که ایام غم رفت و به پایان رسیدصبح دلآرای وصل خرم و خندان رسید