Majzub Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
باز در اشتیاق روی نیازرو نهادم به خاک کوی نیاز
Ghazal 107ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس
Ghazal 121ساقی بیا که جوش زد از لالهزار فیضبینشئه شراب نبخشد بهار فیض
Ghazal 135از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشقیعنی از این دو مذهب حق را گزیده عاشق
Ghazal 161من به این در نه پی نعمت و ناز آمدهامطاق ابروی تو دیدم به نماز آمدهام
Ghazal 166ما به این در ز پی برگ و نوا آمدهایمدردمندیم و به امید دوا آمدهایم
Ghazal 172از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیماز غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم
Ghazal 199نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه منلطف تو هم کم مکن از دل آگاه من
Ghazal 204خوشا در جستجویت از پی رنگ قبا گشتنتو را از دور غافل دیدن و بیدست و پا گشتن
Ghazal 210ز ناز طعنه خوبی بر آفتاب زدهز لطف آمده یا ذرهای شراب زده
Ghazal 215ماهی که کسب نور کند آفتاب از اوهر ذره دیدهایست به صد آب و تاب از او
Ghazal 229سلامی چون نسیم صبحگاهیبه آن رونقفزای بزم شاهی
Ghazal 231ز بس پیچیدهام خود را به فکر نازکاندامیخیالی گشتهام موهوم آن هم نارس خامی
Ghazal 237ای دل نهفته ناله و افغان چه میکنیرازی که برملا شده پنهان چه میکنی
شمارهٔ ۱با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت
شمارهٔ ۲لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است
Ghazal 11خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کندحضور قلب به دست آرد و نماز کند
Rubai 13روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را
Rubai 34تا چند دلت بیخبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود
Rubai 40دنیا که تو را دو روزه دارد دلخوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش
Rubai 42ای آن که عقول عاقلت میخوانندسادات تمام سیّدت میخوانند
Rubai 50مجذوب تنگ بساط میباید بودبیگانه اختلاط میباید بود
Rubai 52میگفت به سرو در چمن فاختهایهر چند به ما سایه نینداختهای
Rubai 53ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت
Rubai 57ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما
Rubai 58نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود
Rubai 59در وادی غم جنون پر شورم سوختبیتابی شوق همچو منصورم سوخت
Rubai 64آن می که به زور خویشتن مینازدبرقیست به قلب اهل دل میتازد
Rubai 67آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست
Rubai 78دنیا گیرم که بیگزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ