Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاهبسته شادروان خوبی گرد ماه
Ghazal 698آن گل سوریست در کلاله نهفتهیا به عبیرست برگ لاله نهفته
Ghazal 699ای از عرب و از عجمت مثل نزادهحسن تو عرب را و عجم را بتو داده
Ghazal 701ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتادهدلم را قرعهٔ عشق و هوس بر نامت افتاده
Ghazal 702ای مرغزار جانها لعل تو آب دادهوی تب کشیده دل را زلف تو تاب داده
Ghazal 709دلی میباید اندر عشق جان را وقف غم کردهمیان عالمی خود را به رسوایی علم کرده
Ghazal 710خیز و کار رفتنت را ساز دههمرهان خویش را آواز ده
Ghazal 712روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شدهلطفش تنم را داده دل، لعلش دلم را جان شده
Ghazal 718ای داده روی خوب تو از حسن داد دیدهایزد ز آفرین فراوانت آفریده
Ghazal 720مینالم ازین کار به سامان نرسیدهوین درد جگر سوز به درمان نرسیده
Ghazal 728پدید نیست اسیران عشق را خانهکجاست بند؟ که صحرا گرفت دیوانه
Ghazal 730گرد مغان گرد و بادهای مغانهتا به کجا میرسد حدیث زمانه؟
Ghazal 732ای در غم عشقت مرا اندیشهٔ بهبود نهکردم زیان در عشق تو صد گنج و دیگر سود نه
Ghazal 735ببر، ای باد صبحدم، بده ای پیک نیکپیسخن عاشقان بدو، خبر بیدلان به وی
Ghazal 737خانهٔ صبر مرا باز برانداختهایتا چه کردم که مرا از نظر انداختهای؟
Ghazal 745من که باشم؟ در زیان افتادهایاز هوی اندر هوان افتادهای
Ghazal 746باز به تنها چنین عزم کجا کردهای؟وعدهٔ وصل که بود اینکه وفا کردهای؟
Ghazal 749در هر چه دیدهام تو پدیدار بودهایای کم نموده رخ، که چه بسیار بودهای
Ghazal 751زان شکرینلب گر شبی کردم شکار بوسهایاز من چه رنجی؟ ای پسر، سهل است کار بوسهای
Ghazal 756چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابیزهی، سعادت آن خفته کش تو هم خوابی
Ghazal 764کدامین نقشبند این نقش بستی؟همه یک دست و هر نقشی به دستی
Ghazal 767بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستینظری کن به خویش تا ز کجایی و کیستی!
Ghazal 771زین دایره تا بدر نیفتیدر دایرهٔ دگر نیفتی
Ghazal 777نظری گر ز سر لطف به کارم کردیشادمان چون گل و خرم به بهارم کردی
Ghazal 780بر خستهای ملامت چندین چه میپسندی؟کورا نظر بپوشد شوخی به چشمبندی
Ghazal 782زهی! زلف و رخت قدری و عیدیقمر حسن ترا کمتر معیدی
Ghazal 787پادشاهست آنکه دارد در چنین خرم بهاریساقیی سرمست و جامی، مطربی موزون و یاری
Ghazal 791ترا میزیبد از خوبان غرور و ناز و تن داریکه عنبر بر بیاض سیم و سنبل بر سمن داری
Ghazal 794هر به عمری نزد خود روزی به مهمانم بریپرده پیش رخ ببندی، پس در ایوانم بری
Ghazal 796بر من نمینشینی نفسی به دلنوازیبنشین دمی، که خون شد دل من ز چاره سازی