Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Ghazal 497ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندی کردمبه آخر چون در افتادم سر خود را فدی کردم
Ghazal 499میخانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدمنزدیک من نه جام می، کز منزل دور آمدم
Ghazal 502مدتی من به کار خود بودمبا خود و روزگار خود بودم
Ghazal 506من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدمدر تو پیوستم و از هر چه مرا بود بریدم
Ghazal 511همه کامیم برآید، چو در آیی ز درمکه مرید توام و نیست مراد دگرم
Ghazal 513تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارمدر دل و چشم آتش و آب دوصد گرمابه دارم
Ghazal 520من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارمکه بیاو آتش اندر جان و ناوک در جگر دارم
Ghazal 521ز داغ و درد تو بر جان و دل نشان دارمخیال روی تو در چشم در فشان دارم
Ghazal 523چشم جان بر اثرت میدارمگوش دل بر خبرت میدارم
Ghazal 527به غم خویش چنان شیفته کردی بازمکز خیال تو به خود نیز نمیپردازم
Ghazal 529برخیزم و دلها را در ولوله اندازمبر ظلمتیان نوری زین مشعله اندازم
Ghazal 534من مستم و ز مستی در یار میگریزمزنار بسته محکم، زین نار میگریزم
Ghazal 536سخن بگوی چو من در سخن نمیباشمکه در حضور تو با خویشتن نمیباشم
Ghazal 537عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشمبار بر گردن من چون تو نهی بار کشم
Ghazal 538یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟وز عشوههای نرگس مستش چه میکشم؟
Ghazal 540عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشماز ناله و زاری نتوان کرد خموشم
Ghazal 542به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغمکه همچو بلبل مسکین از آن به درد و به داغم
Ghazal 555تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنماز ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Ghazal 560آمدهام که صف این صفهٔ بار بشکنمصدرنشین صفه را رونق کار بشکنم
Ghazal 561شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنمانگور اگر منت نهد، من زنده بر دارش کنم
Ghazal 567ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونمبر من ترحمی کن،بنگر: که بیتو چونم؟
Ghazal 569دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینمدل من دوست ندارد که کسی بر تو گزینم
Ghazal 573مشتاق یارم و به در یار میرومدلدارم اوست، در پی دلدار میروم
Ghazal 575گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهمپیش جانان نبود حیف که جانی بدهم
Ghazal 586ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیمپوشیده رخ آن بت طناز بدیدیم
Ghazal 587دیریست تا ز دست غمت جان نمیبریموقتست کز وصال تو جانی بپروریم
Ghazal 590عقل صوفی را مهار اندر کشیمعشق صافی را به کار اندر کشیم
Ghazal 592مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویمنه با او دیگری مشغول و من با او سخن گویم
Ghazal 598یاران و دوستداران جمعند و جام گردانمطرب همیشه گویا، ساقی مدام گردان