Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Rubai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Rubai 138ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
Rubai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rubai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Ghazal 3گر تو طالب عشقی، غم دمادم است اینجاور نشانه میپرسی، رشته سر گم است اینجا
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 4جهان خالیست، من در گوشه زانممروت قحط شد، بیتوشه زانم
Ghazal 13من چه گویم جفا و جنگ ترا؟جرم رهوار و عذر لنگ ترا؟
Ghazal 17پیشآر، ساقی، آن می چون زنگ راتا ما براندازیم نام و ننگ را
Ghazal 19ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال رافرخنده باشد دم بدم روی تو دیدن فال را
Ghazal 26غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مراترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا
Jam-i Jam, chapter 54داشت عیسی خری کبود به رنگکه نرفتی دو روز یک فرسنگ
Ghazal 54امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب!ماه نوی که گشتی پیدا، عجب، عجب!
Ghazal 91لاله افیون در شراب انداختستنرگس و گل را خراب انداختست
Ghazal 94عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تستلیکن از دشمن نمیترسم، که میلم سوی تست
Jam-i Jam, chapter 99زمرهای از بلا هلاک شوندبه بلا از گناه پاک شوند
Ghazal 110گر به دست آوریم دامن دوستهمه او را شویم و خود همه اوست
Ghazal 129هم خانهایم، روی گرفتن حلال نیستناگفته پرسشی، که سخن را مجال نیست
Ghazal 165ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
Ghazal 166بد میکنند مردم زان بیوفا حکایتوانگه رسیده ما را دل دوستی به غایت
Ghazal 167ای شب تیره فرع گیسیویتاصل کفر از سیاهی مویت
Ghazal 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Ghazal 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Ghazal 207صفات قلندر نشان برنگیردصفات تجرد بیان برنگیرد
Ghazal 221با زلف او مردانگی باد صبا را میرسدوز روی او دیوانگی زلف دو تا را میرسد
Ghazal 224تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشدعشق تو مرا مشکل کاری به نوا باشد
Ghazal 229بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشدچراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد
Ghazal 230هر که آن قامت و بالای بلندش باشدچه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟
Ghazal 237هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Ghazal 238باید که مال دنیا مسمار دل نباشدکین مارها که بینی، جز مار دل نباشد