Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر قصه مینیوشی و در گوش میکنیپیمان ما چه شد که فراموش میکنی؟
Ghazal 852زمستان ز مستان نبیند زبونیو گر خود بلا بارد از ابر خونی
Ghazal 854رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینیحرامست ار چنین صورت کند صورتگری چینی
Ghazal 855رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینیبه دهان و لب بگویم که نبات و انگبینی
Ghazal 857از مردم این مرحله دلساز نبینیدر طارم این قبه هم آواز نبینی
Ghazal 859آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جویبر دوست کن کنار وز دشمن کنار جوی
Ghazal 863یک سخن زان لعل خاموشم بگوینکتهای شیرینتر از نوشم بگوی
Ghazal 865شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگویآفتابی؟ یا پری، یا چهرهٔ نوری؟ بگوی
Ghazal 885مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟با ما نمینشیند بی ما چراست گویی؟
Qasida 9این چرخ گرد گرد کواکب نگار چیست؟وین اختر ستیزه گر کینه کار چیست؟
Qasida 12بس که بعد از تو خزانی و بهاری باشدشام و صبح آید و لیلی و نهاری باشد
Qasida 13چمن ز باد خزان زرد و زار خواهد مانددرخت گل همه بیبرگ و بار خواهد ماند
Qasida 15لاف دانش میزنی، خود را نمیدانی چه سود؟دعوی دل کردهای، چون غافل از جانی چه سود
Qasida 19سر پیوند ما ندارد یارچون توان شد ز وصل برخوردار؟
Qasida 22گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخشچون گنه را عذر میآرم، خداوندا، ببخش
Qasida 23چو دیده کرد نظر، دل دراوفتاد چو دلدر اوفتاد، فرو برد پای مرد به گل
Qasida 26چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدمعاشقان را نالهای زار باشد صبحدم
Qasida 28بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جواناین زمان از محنت پیری بیندیش، ای جوان
Qasida 30ای صوفی سرد نارسیدهچون پیر شدی جهان ندیده؟
Qasida 32ای رنج ناکشیده، که میراث میخوریبنگر که: کیستی تو و مال که میبری؟
Qasida 34عمر گذشت، ای دل شکسته، چه داری؟چارهٔ کاری نمیکنی، به چه کاری؟
Qasida 38هرگز به جان فرا نرسی بیفروتنیخواهی که او شوی تو، جدا گرد از منی
Tarji-band 1تا به کنون پردهنشین بود یارهیچ در آن پرده نمیداد بار
Tarkib-band 1هوس کعبه و آن منزل و آن جاست مراآرزوی حرم مکه و بطحاست مرا
Rubai 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Rubai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rubai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Rubai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rubai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rubai 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست