Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
Ghazal 403صنما، بیتو مرا کار به جان آمده گیردلم از درد فراقت به فغان آمده گیر
Ghazal 412عنایتیست خدا را به حال ما امروزکه شد خجسته از آن چهره فال ما امروز
Ghazal 413گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروزما بدانیم که در باغ گلی هست امروز
Ghazal 420به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
Ghazal 428چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندشخلاص من متصور کجا شود ز کمندش؟
Ghazal 433دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمشچارهای نیست به جز جای که در دل کنمش
Ghazal 435نیست عیب ار دوست میدارم منشبا چنان رویی که دارد دشمنش؟
Ghazal 436امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوشفردا طلب مرا به سر کوی میفروش
Ghazal 438پستهٔ آن ماه مروارید گوشچون بخندد بشکند بازار نوش
Ghazal 440ای رخت خرم و دهانت خوشوآن نظر کردن نهانت خوش
Ghazal 445مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویشناگاه در کمند تو رفتم به پای خویش
Ghazal 448ز حسن تو پیدا شد آیین عشقخرد را لبت کرد تلقین عشق
Ghazal 452که رساند به من شیفتهٔ مسکین حال؟خبری زان صنم ماهرخ مشکین خال
Ghazal 453گفتم: ز درد عشق تو گشتم چنین به حالگفتا: منم دوای تو از درد من منال
Ghazal 455نگفتم: کین چنین زودت به جان اندر بکارم دل؟کشی از خط مهرم سر، کنی از غم فگارم دل
Ghazal 460نه به اندازهٔ خود یار گزیدی، ای دلتا رسیدی به بلایی که شنیدی، ای دل
Ghazal 463بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هستدیدیم و بیغروب نبودند و بیافول
Ghazal 465مستم از بادهٔ مهر تو، مرا مست مهلرفتم از دست، دمی دست من از دست مهل
Ghazal 466گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدمروزی به دستگیری ما رنجه کن قدم
Ghazal 472من چو همین حرف الف دیدهامحرف دگر زان نپسندیدهام
Ghazal 473فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیدهامسر به سر گفتند آن کو تن به تن پوشیدهام
Ghazal 479گر یار بلند آمد، من پستم و من پستمور کار ببند آمد، من جستم و من جستم
Ghazal 486نبض دل شوریدهٔ محرور گرفتمدامن ز هوی و هوسش دور گرفتم
Ghazal 493اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردمهم به نوعی که تواند بکند چارهٔ دردم
Ghazal 500از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندمنخواهم شیشهٔ نوش و نباید شربت قندم
Ghazal 501چو چشمش راه دل میزد من بیدل کجا بودم؟ز خود بیزار چون گشتم؟ برو ایمن چرا بودم؟
Ghazal 504آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودمشد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم
Ghazal 508به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برمچرا به دیدهٔ رحمت نمیکنی نظرم؟
Ghazal 509چو تیغ بر کشد آن بیوفا به قصد سرمدلم چو تیر برابر رود که: من سپرم