Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Ghazal 278سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداندبنهم گردن، اگر خاک درم گرداند
Ghazal 284خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
Ghazal 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Ghazal 289دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاندکان پری رخ را چنین از چشم ما پوشیدهاند
Ghazal 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Ghazal 294کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟این قدر بس که ز دورم نگران بگذارند
Ghazal 303دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند
Ghazal 304در آن شمایل موزون چو دل نگاه کندهزار نامه به نقش هوس سیاه کند
Ghazal 306نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسهای رهانه کند
Ghazal 308ترک ستم پرست من ترک جفا نمیکندعهد به سر نمیبرد، وعده وفا نمیکند
Ghazal 313جماعتی که مرا توبه کار میخوانندز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند
Ghazal 322آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
Ghazal 329دیگی که پار پختم چون ناتمام بودباز آمدم که پخته شود هر چه خام بود
Ghazal 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Ghazal 335دوش بیروی تو باغ عیش را آبی نبودمرغ و ماهی خواب کردند و مرا خوابی نبود
Ghazal 347آن فروغ دیده و آن راحت دل میرودرخت بردارید، همراهان، که محمل میرود
Ghazal 354فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشودشکرست آن لعل و دلها زان شکارش میشود
Ghazal 355کو دیدهای که بیتو به خون تر نمیشود؟یا رخ که از فراق تو چون زر نمیشود؟
Ghazal 357بریدن حیفم آید بعد از آن عهدچنین رویی نشاید آن چنان عهد
Ghazal 360برین دل هر دم از هجر تو دیگرگونه خار آیدولی امید میدارم که روزی گل به بار آید
Ghazal 370دیریست که یار ما نمیآیدپیغام به کار ما نمیآید
Ghazal 371دلی که در سر زلف شما همی آیدبه پای خویش به دام بلا همی آید
Ghazal 374نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسیدگل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید
Ghazal 382ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یاراختیار اولین یارست و کردیم اختیار
Ghazal 390من که خَمّارم، به مسجدها مده راهم دگرکاین زمان میخوردم و در حال میخواهم دگر
Ghazal 393جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟یا آن ضرورت نامها خود بر نمیخواند مگر؟
Ghazal 395ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
Ghazal 403صنما، بیتو مرا کار به جان آمده گیردلم از درد فراقت به فغان آمده گیر
Ghazal 412عنایتیست خدا را به حال ما امروزکه شد خجسته از آن چهره فال ما امروز