Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rubai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rubai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rubai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rubai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rubai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rubai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rubai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rubai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rubai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rubai 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Rubai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Rubai 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Rubai 75لب نیست که از مراغه پر خنده نشدآب قرقش دید و به جان بنده نشد
Rubai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rubai 83از مشک سیه سه خال کت بر سمنندنزدیک به چشم تو و دور از دهنند
Rubai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rubai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rubai 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Rubai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rubai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rubai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rubai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rubai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rubai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل