Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟ز دست این دم چون برف و اشک چون باران
Ghazal 604ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟بیخبریم از لبت، هم خبری میرسان
Ghazal 609تا برگذشت پیشم باز آن پری خراماننقش مرا فرو شست از لوح نیک نامان
Ghazal 616امشب ز هجر یار بخواهم گریستنزارم ز عشق و زار بخواهم گریستن
Ghazal 637هر شب ز عشق روی تو این چشم لعبت باز مندر خون نشیند، تا کند چون روز روشن راز من
Ghazal 638نه بییادت برآید یک دم از مننه بیرویت جدا گردد غم از من
Ghazal 640دشمن دون گر نگفتی حال منخود به گفتی چشم مالامال من
Ghazal 651حلقهٔ زرین بر آن گوش گهربندش ببینخال مشکین بر لب شیرین چون قندش ببین
Ghazal 653آن تیر غمزه را دل خلقی نشانه بینانگشت رنگ داده و انگشتوانه بین
Ghazal 670ای خرمن گل خوشهچین پیش تن و اندام توبلبل نخوانَد وصف گل تا من نگویم نام تو
Ghazal 683امشب از پیش من شیفتهدل دور مرونور چشم منی، ای چشمِ مرا نور ،مرو
Ghazal 691آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمانها ساختهاز تیر چشم مست خود آهنگ جانها ساخته
Ghazal 700عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشادهبر جای خود چو بحری جوشان و ایستاده
Ghazal 704کام دل تنگ از آن تنگ دهانم بدهبوسهای، ار آشکار نیست، نهانم بده
Ghazal 707ای فراق تو مرا عقل و بصارت بردهدل من کافر چشم تو به غارت برده
Ghazal 708چیست آن شهریار در پرده؟شور در شهر و یار در پرده
Ghazal 721ای بر فلک از رخ علم نور کشیدهزلف تو قلم در شب دیجور کشیده
Ghazal 727بر در میخانه این غلغل و آن طنطنهچیست؟ بیاور چراغ، پیش نه آتشزنه
Ghazal 733ای شهر شگرفان را غیر از تو امیری نهبییاد تو در عالم ذهنی و ضمیری نه
Ghazal 734آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوهو آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه
Ghazal 736ز لعلش بوسهای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کیبگفت: ای عاشق سرگشته، صبرت نیست هم در پی؟
Ghazal 748همچو گل صد گونه رنگ آوردهایغنچهوارم دل به تنگ آوردهای
Ghazal 754ای ماه و مشتری ز جمالت قرینهایوز گیسوی تو هر شکنی عنبرینهای
Ghazal 761اگر چه از بر من بارها چو تیر بجستیهم آخرم بکشیدیّ و چون کمان بشکستی
Ghazal 769خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتیقصد کردم کت ببوسم دست و هم نگذاشتی
Ghazal 770گر تو سری میکشی تا نکنی آشتیما ز تو سرکشتریم،پس تو چه پنداشتی؟
Ghazal 772جان را ستیزهٔ تو ندارد نهایتیخوبان جفا کنند ولی تا به غایتی
Ghazal 776مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردیچو دیر از غیر خالی شد در خلوت بهم کردی
Ghazal 778نگارا، یاد میداری که یاد ما نمیکردی؟سگان را در بر خود جای و جای ما نمیکردی؟
Ghazal 784دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دریبجزو در نظر عقل نیامد دگری