Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
برای او چه باشی اشک ریزان؟که باشد دایم از مهرت گریزان
Ghazal 50نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ نابحبذا روی نگار و لب کشت و سر آب
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 51به بوی وصل بودم شادمانهچه دانستم که خواهد بودیا نه؟
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 56زهی! گرد جهان سر گشته از منچنین بی موجبی بر گشته از من
Ghazal 59مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشبکه نمیشکیبد از تو دل بیقرارم امشب
Jam-i Jam, chapter 61بود در روم پیش ازین سر و کارصاحبی نان ده و فتوت یار
Ghazal 60مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیباصل خطر شد دوا، رای خطا زد صلیب
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 61به خر گفتند: کیمخت از چه بستی؟بگفت: از زخم سیخ و چوب دستی
Ghazal 62تا قلندر نشوی راه نیابی به نجاتدر سیاهی شو، اگر میطلبی آب حیات
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 65برآرم دست تا رویت به غارتبچینم گل، نیندیشم ز خارت
Ghazal 67رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
Ghazal 68جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوختآخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 73چو آمد نامهٔ معشوق چالاکبه عاشق، گفت آن مهجور غمناک
Ghazal 74ای ز لعلت قیمت یاقوت پستسنبلت را دستهٔ گل زیر دست
Ghazal 75بهار آمد و باغ پیرایه بستچمن سبز پوشید و در گل نشست
Ghazal 80این همه پروانهها، سوخته از چپ و راستشمع شب ما بود، راه شبستان کجاست؟
Ghazal 95دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تستتنم به دست ستم پیرهن دریدهٔ تست
Ghazal 102انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
Ghazal 105روی تو، که قبلهٔ جهانستاز دیدهٔ من چرا نهانست؟
Ghazal 107درد دلم را طبیب چاره ندانستمرهم این ریش پاره پاره ندانست
Ghazal 114مرا سر بلندی ز سودای اوستسری دوست دارم که در پای اوست
Ghazal 118ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هستمیپسندد بر من بیچاره هر خواری که هست
Ghazal 120هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هستنتوان گفت که در قالب او جانی هست
Ghazal 123آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیستوآنکه مرا میکشد در غم خود، آن یکیست
Ghazal 127چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟چه دیدها؟ که ز نادیدنت به خون تر نیست؟
Ghazal 135در خرابات عاشقان کوییستوندرو خانهٔ پریروییست
Ghazal 136گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشتما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت
Ghazal 145آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفتآتش اندر من مسکین زد و چون باد برفت
Ghazal 154سری که دید؟ که در پای دلستانی رفتدلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟
Ghazal 162هر کسی را مینوازد لطف و خاطر جَستنتچون به نزد ما رسی، با خاطر آید جَستنت