Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
قراری چون ندارد جانم اینجادل خود را چه میرنجانم اینجا؟
Ghazal 5شب و روز مونس من غم آن نگار باداسر من بر آستان سر کوی یار بادا
Ghazal 11بر قتل چون منی چه گماری رقیب را؟ای در جهان غریب، مسوز این غریب را
Ghazal 18اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل راز روی لاله رنگ خود خجالتها دهی گل را
Ghazal 21به خرابات گرو شد سر و دستار مراطلبم کن ز خرابات و به دست آر مرا
Ghazal 24دود از دلم برآمد، دادی بده دلم رادر بر رخم چه بندی؟ بگشای مشکلم را
Ghazal 31چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه رازلف و رخ تو طیره کند مشک و ماه را
Ghazal 34دراز شد سفر یار دور گشتهٔ مافغان ازین دلی بیاو نفور گشته ما
Ghazal 36ای چراغ چشم توفان بار مابیش ازین غافل مباش از کار ما
Ghazal 46رخ خوب خویشتن را ز چه پوشی از نظرها؟که به حسرت تو رفتم بدو دیده خاک درها
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 47طبیبی با یکی از دردمندانبگفت آن شب که بودش درد دندان
Ghazal 47باد سهند بین که : برین مرغزارهاچون میکند ز نرگس و لاله نگارها؟
Ghazal 51نیست در آبگینه آتش و آببادهشان رنگ میدهد، دریاب
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 52به دست قاصدی داد این حکایتحدیثی پر شکیب و پر شکایت
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 60چه خوش باشد! سخن در پرده گفتنبیندیشیدن و پرورده گفتن
Ghazal 70چون گشت با تو ما را پیوند دل زیادتگر هجر ما، گزینی، دوری ز حسن عادت
Ghazal 87نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاستاِرَمِ دیده و آرام دلِ زار اینجاست
Ghazal 99دل به صحرا میرود، در خانه نتوانم نشستبوی گل برخاست، در کاشانه نتوانم نشست
Ghazal 113آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوستبا رخ او جان ما، در دل ما جای اوست
Ghazal 131عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیستبیدلانش را ز آشوب جهان اندیشه نیست
Ghazal 165ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
Ghazal 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Ghazal 181وجود حقیقت نشانی نداردرموز طریقت بیانی ندارد
Ghazal 190به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کردکه دوست بر دل ما جور تا چه غایت کرد
Ghazal 197جز لبم شرح میان او نکردجز دلم وصف دهان او نکرد
Ghazal 210رخش، روابود، ار اسب دلبری تازدکه گوی سیم به چوگان مشک میبازد
Ghazal 230هر که آن قامت و بالای بلندش باشدچه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟
Ghazal 251موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شدمی درآید، که گل زرد به در خواهد شد
Ghazal 255دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شدتن ز استیلای هجر آن پریرخ پیر شد
Ghazal 256کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشدفروغ روی ترا جرم مشتری نکشد