Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به یک نظر دل شهری شکاردانی کردهمیشه جور کنی و آشکاردانی کرد
Ghazal 206بی تو دل من دمی قرار نگیردپند نصیحت کنان به کار نگیرد
Ghazal 212دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزدفریاد ازین سوار، که صید حرم بزد!
Ghazal 219هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسدگر تو جفا چنین کنی، از تو دلم به جان رسد
Ghazal 228تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشدناله و زاری من بر در و بامت باشد
Ghazal 232مستیم و مستی ما از جام عشق باشدوین نام اگر بر آریم، از نام عشق باشد
Ghazal 236اگر گوش بر دشمنانت نباشدلب من دمی بیدهانت نباشد
Ghazal 242بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشدهر که عاشق گردد، او را در دل آرامی نباشد
Ghazal 247او همانا نابهٔ شبهای من نشنیده باشدورنه هم بر گریهای زار من بخشیده باشد
Ghazal 259چه عشقست این که در دل شد؟کزو پایم درین گل شد
Ghazal 262هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشدهیچ سال این دردم اندر جان وغم در دل نشد
Ghazal 263هیچ روز آن رخ به فرمانم نشددرد دل برداد و درمانم نشد
Ghazal 264کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشدچگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد؟
Ghazal 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Ghazal 283چون عشق در آید، قدم سر بنماندعشقت به بر آید، چو ترا بر بنماند
Ghazal 299هر زمان آشفتهدل نامم کندبا دل آشفته در دامم کند
Ghazal 300هر نفسی عشق او بیدل و دینم کندآتش سودای او خاک زمینم کند
Ghazal 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Ghazal 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Ghazal 327نازنینا، حسن و خوبی با وفا بهتر بودگر وفا ورزی بهر حالی ترا بهتر بود
Ghazal 339به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
Ghazal 343غیر ازو هر چه هست بازی بودما و من قصهٔ مجازی بود
Ghazal 353بیتو دل و جان من زیر و زبر میشوددم به دمم درد دل بیش و بتر میشود
Ghazal 356شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Ghazal 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Ghazal 361سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
Ghazal 372دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیریددزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
Ghazal 375من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Ghazal 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Ghazal 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر