Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تا زندهایم، یاد لبش بر زبان ماستذکرش دوای درد دل ناتوان ماست
Ghazal 92آن ترک پری چهره، که مانند فرشتستیارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟
Ghazal 96بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدهستخلق شهری از دل و جانش خریدار آمدهست
Ghazal 97این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرستکار دلم نه بر نهج کار دیگرست
Ghazal 101هم ز وصف لبت زبان خجلستهم ز زلف تو مشک و بان خجلست
Ghazal 103از جام عشق بین همه باغ و بهار مستدوران دهر عاشق و لیل و نهار مست
Ghazal 106حسن خوبان عزیز چندانستکه رخ یوسفم به زندانست
Ghazal 112آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوستو آن یار سر کشید که تن خاک پای اوست
Ghazal 116در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟غلطست این، که به غیر از تو نپندارم هست
Ghazal 117پیداست حال مردم رند، آن چنان که هستخرم دلی که فاش کند هر نهان که هست
Ghazal 121دلبرا چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟از من مهجور سرگردان چه دیدی؟ باز چیست؟
Ghazal 122ای دل، از هجران او زارم همی باید گریستتر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست
Ghazal 125جز نقش تو در خیال ما نیستجز با غمت اتصال ما نیست
Ghazal 134عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیستوین نداند، مگر آن دل که درو آگاهیست
Ghazal 143در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمییارم گفت
Ghazal 146چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفتکه به یک دیدن او از دلم آرام برفت
Ghazal 147دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفتتنم به درد جدایی خراب کرد و برفت
Ghazal 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Ghazal 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Ghazal 153عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفتکانچه مرا گفتهاند دل ز پی آن نرفت
Ghazal 155مرا حدیث غم یار من بباید گفتگرم به ترک سر خویشتن بباید گفت
Ghazal 157زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگتکه دل تنگم ز سودای دهان کوچک تنگت
Ghazal 160سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!
Ghazal 164ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینتصد مشتری درخشان از زهرهٔ جبینت
Ghazal 170باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد
Ghazal 171هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتداول بکشتن من عزم شتابت افتد
Ghazal 176عشق و درویشی و تنهایی و دردبا دل مجروح من کرد آنچه کرد
Ghazal 178دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
Ghazal 189خاک آن بادیم کو بر آستانت بگذردیا شبی بر چین زلف دلستانت بگذرد
Ghazal 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد