Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
Qit'a 83ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Qit'a 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Qit'a 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Qit'a 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Qit'a 94سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
Qit'a 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Qit'a 100گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین
Qit'a 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Qit'a 115شد سرشگم ز آرزوی روی تو چون روی تووز فراق روی تو بگداختم چون موی تو
Qit'a 116امیرا بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده
Qit'a 117شد از بهار خجسته سپاه برد شکستهبر اوستاد موفق بهار باد خجسته
Qit'a 120ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده
Qit'a 124شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده
Qit'a 128مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیبچه آب جویم از جوی خشک یونانی
Qit'a 138به پیروزی شدی شاها که بازآیی به پیروزیسر هرکس تو افرازی دل هرکس تو افروزی
Rubai 7ای شاه چو کردگار بگشاد ترادر ملک بقای جاودان داد ترا
Rubai 19دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست
Rubai 25یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است
Rubai 35گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد
Rubai 43از دست و سنانت آب و آذر خیزدوز خشم و رضات زهر و شکّر خیزد
Rubai 46ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد
Rubai 49آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود
Rubai 59با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار
Rubai 69گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز
Rubai 71تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش
Rubai 84هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم
Rubai 100خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم
Rubai 117ای دوست مرا به دشمنان دادی تووز مهر و هوای دشمنان شادی تو
Rubai 122پیوسته چو شمع در گدازم بی توشب تا به سحر به سوز و سازم بی تو