Qatran Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز اول اردی بهشت گشت جهان چون بهشتاز قبل آنکه درد شاه جهان را بهشت
Qit'a 12ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست
Qit'a 24بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست
Qit'a 28اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد
Qit'a 43خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد
Qit'a 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد
Qit'a 51خدایگان جهان را ز بخت یاری بادعدیل دولت و اقبال و بختیاری باد
Qit'a 58تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد
Qit'a 76منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
Qit'a 77ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
Qit'a 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ
Qit'a 91نهادم بر جدائی دل نهادمنیایی تا تو باشی نیز یادم
Qit'a 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Qit'a 109خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو
Qit'a 118ای بند بلا دیده و از بند بجستهمردانه شده آمده بر شهر خجسته
Qit'a 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله
Qit'a 121دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده
Qit'a 123ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
Qit'a 131ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی
Qit'a 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Qit'a 147چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی
Rubai 6مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکردهاست نشان آن مه پیراسته را
Rubai 10تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست
Rubai 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Rubai 29با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست
Rubai 39بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد
Rubai 45خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود
Rubai 47هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد
Rubai 74چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک
Rubai 92هندو بچه ای ببرد از راه دلمدر چاه بلا فکند ناگاه دلم