Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Qit'a 134ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Qit'a 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Qit'a 146کجائی تو این راحت جان کجائیکجائی که هر چند خوانم نیائی
Qit'a 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Rubai 3با روی تو دی ماه بهار است مراوز دو لب تو شکر شکار است مرا
Rubai 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Rubai 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت
Rubai 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Rubai 34هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید
Rubai 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Rubai 44بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند
Rubai 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Rubai 55آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد
Rubai 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Rubai 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Rubai 63چون کشته ببینیام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
Rubai 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Rubai 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Rubai 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Rubai 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Rubai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rubai 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Rubai 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Rubai 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Rubai 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Rubai 107روی تو گل و بوی تو نسرین دارممن عشق و نبید خوردن آیین دارم
Rubai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rubai 114ای کام دل من و بلای حورانروی تو می و چشم تو از مخموران
Rubai 127برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه