Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Rubai 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Rubai 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Rubai 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Rubai 73دندان تو و لب تو ای شهره رفیقسیمیست فسرده و عقیقیست رحیق
Rubai 77نسگالیده وصال آن مه نیک سگالافکنده بند با طرب و حسن و جمال؟
Rubai 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Rubai 88ما شاخ هوای تو ز دل برکندیممهر تو ز جان و دل برون افکندیم
Rubai 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Rubai 96گویند مرا ز عشق آن تازه صنمنه خندی و نه ز دیدگان باری نم
Rubai 111یک بوسه بدادی به من ای بت افزونتا دل بردی ز من به دستان و فسون
Rubai 119ای مایهٔ نیکوئی مقام دل توبند سر زلف تست دام دل تو
Rubai 127برداشت بت من از سر آن چتر سیاهزان پس که دل سپاه بس برد ز راه
Rubai 128ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به
Rubai 130دوش آمد دست سوده و آسودهآسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
Rubai 139چندین سخن تلخ شنودن تا کیآزار بر آزار فزودن تا کی
Rubai 143ای ترک به گنجه از کجا افتادیکاندر دل و جان من فکندی شادی
Rubai 147هرچند تو در کنار من بیشتریزی جان و دلم به دوستی پیشتری
Rubai 148بیجاده لب و یاسمن اندام منیشادی و نشاط و راحت و کام منی
Qasida 13بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب
Qasida 15شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟
Qasida 16فراز ماه بتا زلف مشگبوی متابمتاب زلف و دل ما بداغ مهر متاب
Qasida 17کنون که شد حضری بلبل و غراب غریببعید شد گل نار و گل بنفشه قریب
Qasida 42زمانه روی زمین را چو رنگ دیبا کردطراز دیبا یاقوت کرد و مینا کرد
Qasida 48روی مرجانی ز چشمم دوست پنهانی کندتا سرشک چشم من چون روی مرجانی کند
Qasida 56اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
Qasida 74چون کمانم چفته دارد عشق بالائی چو تیرمهر رخساری ز مهرم سوخته دارد چو تیر
Qasida 78سرشک ابر آزاری زمین را کرد پرگوهرنسیم باد نیسانی هوا را کرد پرعنبر
Qasida 79شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوسوارباغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار
Qasida 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار