Qatran Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Qit'a 134ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Qit'a 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Qit'a 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Rubai 3با روی تو دی ماه بهار است مراوز دو لب تو شکر شکار است مرا
Rubai 9یک نیم دلم کلیچه یک نیم کبابیک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب
Rubai 28تا پرده روی ماه من عنبر گشتآن دل که بر او فتنه شدی زو برگشت
Rubai 34هر کان رخ و آن زلف و دهان و لب دیدمی معدن سیم و روز جفت شب دید
Rubai 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Rubai 55آنرا که چتو نگار دلکش باشدپیوسته ز خرمی دلش کش باشد
Rubai 57بسیار شنیدم من و دیدم بسیارکاشفته ببود بر تو از هر سو کار
Rubai 61ای گشته به بیداد و بدی کردن چیرهرگز نشود دلت ز بیدادی سیر
Rubai 63چون کشته ببینیام دو لب کرده فرازوز جان تهی این قالب فرسوده به آز
Rubai 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Rubai 70آن بت که بهین لفظ بود دشنامشاز حسن و لطافتست هفت اندامش
Rubai 75دیدار بتان بیغش و دلشان غشناکدیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک
Rubai 78گویند مرا به هِجر آن ماه چگلبَر نِهْ ز شکیب و صبر زنجیر به دل
Rubai 80تا کرد جهان زیر قلم میر اجلبر چرخ برین بزد علم میر اجل
Rubai 85هر چند که بی بهانه دوری ز برممن خویشتن از جمله همانجا شمرم
Rubai 86زان قد چو شمشاد بفریاد دلمزان روی چو لاله یافته داد دلم
Rubai 89ما نامهٔ عزل مهر تو بنوشتیمگسترده وصال چهر تو بنوشتیم
Rubai 93کوشم که بپوشم اندوه نخروشمپیدا کند این دو دیده تا کی پوشم
Rubai 94از بهر تو گنج خویشتن پالودمپالودم گنج و دردِ دل بزدودم
Rubai 104ما دل ز وفا و مهر تو برداریمبر آب نگارِ بیهده ننگاریم
Rubai 105تا همبر من نشستهای خاموشمچون یاد آرم فراق تو بخروشم
Rubai 107روی تو گل و بوی تو نسرین دارممن عشق و نبید خوردن آیین دارم
Rubai 114ای کام دل من و بلای حورانروی تو می و چشم تو از مخموران
Rubai 115بر چرخ جوانمرد شبیخون کردنچون خون علی بقصد صدخون کردن
Rubai 116در کار جهانیان گشاد است از تورنجت گنجست و جور داد است از تو
Rubai 128ای طره تو ز مشگ و از عنبر بهروی تو ز ماه و قدت از عرعر به