Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیردر زندگی قرار به زیر زمین مگیر
Ghazal 4747دارم ز تو ساده دلیها گله بسیارپهن است درین دامن دشت آبله بسیار
Ghazal 4761کی شود کشت امید از دیده نمناک سبز؟تاک را هرگز نسازد آب چشم تاک سبز
Ghazal 4767رخنه در دل می کند مژگان قتالش هنوزمی کشد آب ازجگرها دانه خالش هنوز
Ghazal 4775می رود با قامت خم در پی دنیی هنوزبا چنین محراب، داری پشت برعقبی هنوز
Ghazal 4776ریخت دندانهاو در فکر لب نانی هنوزمهره بازیچه گردون گردانی هنوز
Ghazal 4778محو رخسار تو دلگیر نگردد هرگزچشم و دل آینه را سیر نگردد هرگز
Ghazal 4780دل ما روشن از افلاک نگردد هرگزتیغ از دامن تر پاک نگردد هرگز
Ghazal 4786درآ به زمزمه ای مطرب غزال پردازکه تازیانهٔ شوق است شعلهٔ آواز
Ghazal 4787دگر که را کنم از اهلِ درد محرمِ راز؟که رنگِ من به زبانِ شکسته شد غَمّاز
Ghazal 4798مگر به فکر سواری است آن نگار امروز؟که نیست فتنه خوابیده را قرار امروز
Ghazal 4800نبرده خط ز عذار تو آب و تاب هنوزبر آتش تو جگرها شود کباب هنوز
Ghazal 4801چه شد که یار خط آورد با صفاست هنوزفروغ صبح بنا گوش دلگشاست هنوز
Ghazal 4805ترا که نور نظر نیست اعتبار آمیزنظر به هر چه کنی می شود غبار آمیز
Ghazal 4811منقار من ز صبح ازل بود دانه سوزدر بیضه بود ناله من آشیانه سوز
Ghazal 4827شربت بیماری دل تیغ سیراب است و بسصندلی درد سر ویرانه سیلاب است و بس
Ghazal 4845باز دارم به نظر خط غباری که مپرسسایه کرده است به من ابر بهاری که مپرس
Ghazal 4849از زلف کافر تو نجسته است هیچ کسقید فرنگ رانشکسته است هیچ کس
Ghazal 4850از ناکسان وفا نشنیده است هیچ کسبوی گل از گیا نشنیده است هیچ کس
Ghazal 4852بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟بی سبز خطان برگ ونوا را چه کندکس؟
Ghazal 4865روشناسِ اهلِ مشرب چون درِ میخانه باشآشناتر با می از خطِ لبِ پیمانه باش
Ghazal 4869می کشی چون با حریفان باده لایعقل مباشاز خداچون غافلی باری ز خود غافل مباش
Ghazal 4873روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباشعیسی وقتی، گره در چشمه سوزن مباش
Ghazal 4874چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباشتخته کز دریا ترابیرون برد رنگین مباش
Ghazal 4875چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباشتخته کز دریا ترا بیرون برد رنگین مباش
Ghazal 4879هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباشمدعا لیلی است محمل گر نباشد گو مباش
Ghazal 4889یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباشتخت کنعان خالی افتاده است زندانی مباش
Ghazal 4891رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبشازاشارت آب می گردد هلال غبغبش
Ghazal 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برشمی نماید در صدف خود رافروغ گوهرش
Ghazal 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرشآتش ایمن برون میآید از خاکسترش