Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بیقدر ساخت خود را، نخوت فزود ما رابر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Ghazal 833از آه روز گردان شبهای تار خود راآیینه دو رو کن لیل و نهار خود را
Ghazal 834وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را
Ghazal 836برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟
Ghazal 839ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را
Ghazal 840ز جوش عشق شود با قوام، شیره جانهاز عقل پا به رکاب سفر شوند روانها
Ghazal 848به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را
Ghazal 880در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب
Ghazal 881کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب
Ghazal 897بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب
Ghazal 902سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب
Ghazal 903هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب
Ghazal 912آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟
Ghazal 916جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب
Ghazal 926هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواختدر کنار مرحمت، در آن جهان خواهد نواخت
Ghazal 927دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت
Ghazal 936هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست
Ghazal 937دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست
Ghazal 943خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟
Ghazal 952دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
Ghazal 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است
Ghazal 982حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترستتنگنای شهر از دامان صحرا بهترست
Ghazal 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Ghazal 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است
Ghazal 1010هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است
Ghazal 1015عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است
Ghazal 1028پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است
Ghazal 1034عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است
Ghazal 1043هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است
Ghazal 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است