Ghazal 4859

چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4881

خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4902

می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4918

برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4920

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4921

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4927

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4941

که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4948

خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4952

رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانشکه عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4974

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4985

لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4993

رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4995

خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5000

بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باشبساز با خس و خار و همیشه گلچین باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5014

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خسته‌دلان است شیره جانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5016

که راست تاب شکرخنده‌های پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5042

ای دل ازان جهان خبری می گرفته باشزآرامگاه جان خبری می گرفته باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5120

در عروج نشأه می می کند طوفان سماعکار دامن می کند بر آتش مستان سماع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5129

مابه خون جگریم از می گلگون قانعبا خماریم ز لعل لب میگون قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5132

ز روشنی جگر داغدار دارد شمعز راستی مژه اشکبار دارد شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5135

به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانعز صاف باده به درد پیاله ام قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5147

می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوارآن که می دارد عنان اختیار از من دریغ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5152

به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغبه گنج راه نبردی درین خراب دریغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5156

نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدفمی کند ازآبداری سیر دریا در صدف

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 5167

معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کندزان چهره لطیف مکن مو به یک طرف

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5175

تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشقداغ ناسورست فلس ماهی دریای عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5185

جان آرمیده می‌شود از اضطراب عشقاین رشته را دراز کند پیچ و تاب عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5186

جان تازه می شود ز نسیم بهار عشقاز یک سرست جوش گل وخار خار عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5213

جمعی که پیش خلق گذارند به خاکپیش از اجل روند ز خست فرو به خاک

Saib TabriziGhazal2 min