Ghazal 802

در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 812

دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 846

فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 861

از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 862

حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 866

گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 871

در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 872

گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباباز هواداران دریاییم ما همچون حباب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 879

چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 882

چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 884

مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 900

ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 906

ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شرابتوان مقام مرا یافتن به بوی شراب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 913

از اشک بلبل است رگ تلخی گلابنادان کند حواله ز غفلت به آفتاب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 918

صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب

Saib TabriziGhazal4 min
Ghazal 921

از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 922

طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 923

عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 928

آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 930

باده تلخی که از بویش دل منصور ریختعشق آتشدست در مغز من پرشور ریخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 933

چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریختمی تواند از نگاهی رنگ صد میخانه ریخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 934

روی از عالم بگردان گر لقا می بایدتبگسل از کونین اگر زلف دو تا می بایدت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 935

گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست

Saib TabriziGhazal5 min
Ghazal 938

در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 946

کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 950

از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماستسر به زیر انداختن چون بید مجنون بار ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 951

آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 960

درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 964

حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت استرتبه بینایی هر کس به قدر حیرت است

Saib TabriziGhazal1 min