Ghazal 3008

برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازدکه دل خوردن مرا از زندگانی سیر می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3010

غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازدمسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3011

زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازدمی گلرنگ وقت صبح جان را تازه می سازد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3019

مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزدکه از لرزیدن من آسمانها چون زمین لرزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3023

دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزدچراغ خانه ما در برون بیش از درون سوزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3030

ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟سپند از آتش ما تنگدستان بینوا خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3054

گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزدبه خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3076

به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شدغبار خاطر باغ است هر ابری که بی نم شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3078

رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شدلطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3088

دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشدقبای بی گریبان را چه پروای عسس باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3095

چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3096

اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشدمرا امید نصرت از سپر انداختن باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3112

حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟کجا آسودگی در خانه زنبور می باشد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3113

گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشدچو نیش و نوش با هم شد زآفت دور می باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3122

بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشدگلابی بهتر از پاشیدن صحبت نمی باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3128

حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشددعای جوشنی چون ترک خونخواری نمی‌باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3131

زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصدکه در دریای بی آرام کف ناچار می رقصد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3133

خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالدزبس افتاده شوخ این سبزه زیر سنگ می بالد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3135

به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمدزمی افروختی رخسار، آتش در وجود آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3151

زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داندفضای آسمان را حلقه فتراک می داند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3158

زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داندامل هر جا بساطی چید بر چیدن نمی داند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3169

سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی‌مانداگرچه در عدم باشد سخن پنهان نمی‌ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3172

سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماندچو عشق آمد دگر اندیشه خامی نمی ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3191

اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آیدکجا از عهده خواب گران من برون آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3192

گر از نظاره خورشید در چشم آب می‌آیدز روی لاله‌رنگش در نظر خوناب می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3199

به آیین تمام از خُم شراب صاف می‌آیدعجب فوج پریزادی ز کوه قاف می‌آید!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3204

از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آیدکه چشم باغبان آنجا زخود پوشیده می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3205

اگر درد مرا زان بی‌مروت چاره می‌آیدنه آخر چشمه هم بیرون ز سنگ خاره می‌آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3214

زدل کاری که آید از لب خندان نمی آیدگشاد تیر از سوفار چون پیکان نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3215

ز انجم نور مه در دیده روزن نمی‌آیدز چندین چشم، کار یک دل روشن نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min