Ghazal 940

شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاستشکر ارباب سخن باقی است تا عالم بجاست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 958

صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماستعینک ما چون حباب از کاسه زانوی ماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 959

لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماستاز هدف استادگی، از تیر جولان خوشنماست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 976

گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرستتا خط بغداد، این جام از سبوی من پرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 986

صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرستتشنه دیدار را کوثر سراب دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 989

مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرستبحر را در تنگنای قطره شور دیگرست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 995

ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس استچشمت آب آورد غواصی درین دریا بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1011

شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1016

هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1029

جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1041

از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل استناز ماه مصر از اخوان کشیدن مشکل است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1048

نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1051

جان غافل را سفر در چار دیوار تن استپای خواب آلود را منزل کنار دامن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1068

تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن استآفرین را در دهان خلق نفرین کردن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1069

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1084

عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1101

تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته استدست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1102

ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1116

عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1121

خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1144

کاو کاو منکران می آرد از چشمش برونعیسی آن شیری که از پستان مریم خورده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1148

بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1150

از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1162

از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1163

دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1164

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده استرنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1177

بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه استهر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است

Saib TabriziGhazal1 min