Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشمخویش را در گوشه آن چشم جادو می کشم
Ghazal 5393یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنمیک گل بی خار شد عالم زدامن چیدنم
Ghazal 5403جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنمچشم حیران را سفال خط ریحانش کنم
Ghazal 5404من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنمچون نسیم خوش نشین هردم زمینی خوش کنم
Ghazal 5413گر کند آن بیوفا از من جدایی، چون کنممن که از اهل وفایم بیوفایی چون کنم
Ghazal 5421گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان میکنمترک سر زین رهگذر بر خویش آسان میکنم
Ghazal 5422چشم میپوشم نظر بر روی جانان میکنمدر وصال از دوربینی مشق هجران میکنم
Ghazal 5424پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنمبا نقاب بی مروت کاریکرو می کنم
Ghazal 5426چند از غفلت به عیب دیگران گویاشومسرمه ای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم
Ghazal 5433از حجاب عشق محروم از گل روی توییمورنه ما صد پیرهن محرمتر از بوی توییم
Ghazal 5436ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایمپیچ و تاب زلف او را بر رگ جان بسته ایم
Ghazal 5440ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایمنیستیم آتش ولی در خشک و تر افتاده ایم
Ghazal 5446عشق را در تنگنای سینه پنهان کردهایمشور محشر را حصاری در نمکدان کردهایم
Ghazal 5450چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایمشوخ چشمی بین که در پیری جوانی کرده ایم
Ghazal 5451ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایمدر خط دیوانی زنجیر، عاجز مانده ایم
Ghazal 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایمنوبهار خویش در برگ خزان پوشیده ایم
Ghazal 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیمخانه سازی را به خودسازی مبدل ساختیم
Ghazal 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریمپیر می گردیم تا روزی به شب می آوریم
Ghazal 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریمبر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم
Ghazal 5482ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابمبه از افتادگی این راه را منزل نمی یابم
Ghazal 5484ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستمکه نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم
Ghazal 5485در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستمز هر ناخن هلال عید دیگر بود در دستم
Ghazal 5491اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادمزسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم
Ghazal 5500اگر میداشتم بال و پری پرواز میکردمدرین بستانسرا دیوان محشر باز میکردم
Ghazal 5504پریشان چند در وحشتسرای آب و گل گردمدل از دنبال من گردد من از دنبال دل گردم
Ghazal 5507به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردمکه از لب تشنگی سیراب چون تبخال می گردم
Ghazal 5508ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردمز خاموشی گران چون گوهر سنجیده می گردم
Ghazal 5509به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردماگر خود در نیابم یک زمان دیوانه می گردم
Ghazal 5515زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقمجهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم
Ghazal 5516ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدمبه زیر تیغ رفتم تا زبند آزاد گردیدم