Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟
Ghazal 6037بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن
Ghazal 6040عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن
Ghazal 6041شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن
Ghazal 6055بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدنبی رسن از چاه هیهات است بالا آمدن
Ghazal 6056غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن
Ghazal 6057آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن
Ghazal 6071سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن
Ghazal 6072سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن
Ghazal 6073صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن
Ghazal 6078گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
Ghazal 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن
Ghazal 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
Ghazal 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من
Ghazal 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Ghazal 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Ghazal 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Ghazal 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
Ghazal 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Ghazal 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Ghazal 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
Ghazal 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Ghazal 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟
Ghazal 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من
Ghazal 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
Ghazal 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
Ghazal 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن
Ghazal 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
Ghazal 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
Ghazal 6133خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون