Ghazal 2641

صورت شیرین اگر از لوح خارا می‌روداز دل سنگین ما نقش تمنا می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2645

مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رودابر اینجا تا کمر در آب گوهر می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2663

بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شودبرگ کاهی چشم را مقراض بال و پر شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2667

هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2683

با وجود مرگ، کی هستی گوارا می‌شود؟تلخی ماتم کجا شیرین به حلوا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2691

محنت امروز، فردا جمله راحت می‌شوداشک خونین آب صحرای قیامت می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2692

زر و بال منعمان روز قیامت می‌شودعاقبت هر فلس ماهی داغ حسرت می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2700

دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می‌شودگوهر از گرد کسادی مهره گل می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2704

هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شودخاک مجنون زود بازیگاه طفلان می شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2709

گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2715

سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شودآنچه زنگ دیگران، آیینهٔ من می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2725

بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شوداین کمند ازشوخ چشمی خود بخود چین می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2736

بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهدآب روشن را صدف تشریف گوهر می دهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2759

مشق هجران در کنار بحر می باید کشیدآه در بحر از خمار بحر می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2778

مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفیدزندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2790

مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبدکه جزبال سمندر گرداز آتشخانه می روبد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2794

به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتدنمی خواهم که چشم من به چشم روزگار افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2802

ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتدکف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می‌افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2810

ز بار درد من کوه گران بر خویش می پیچدزمین از سایه ام چون آسمان بر خویش می پیچد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2812

مرا آه از خموشی در دل دیوانه می پیچدکه از بی روزنیها دود در کاشانه می پیچد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2814

دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گرددکه مار از امتداد روزگاران اژدها گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2816

بهار از روی گلرنگ تو با برگ و نوا گرددتو چون در جلوه آیی شاخ گل دست دعا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2826

سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گرددنفس در سینه اش چون سوخت شمع انجمن گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2831

سیه مست غرور از گفتگو هشیار کی گردد؟ره خوابیده از آواز پا بیدار کی گردد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2856

مرا از حرف‌های قالبی دل تنگ می‌گرددز عکس طوطیان آیینه‌ام پرزنگ می‌گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2894

خردکی رخت بتواند زموج می برون آرد؟سر از بحری به این شورش حبابی کی برون آرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2905

توانگر در دل از سامان خود آزارها داردبه قدر فلس، زیر پوست ماهی خارها دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2922

به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2941

دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی داردشبش خوش باد کز دوران کمند وحدتی دارد

Saib TabriziGhazal2 min