Ghazal 2905

توانگر در دل از سامان خود آزارها داردبه قدر فلس، زیر پوست ماهی خارها دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2922

به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2941

دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی داردشبش خوش باد کز دوران کمند وحدتی دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2995

جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3012

لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازدشراب صبح جان می پرستان تازه می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3048

غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزدبه شستن از گهر گرد یتیمی بر نمی خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3060

اگر در دام او اشکی دل دیوانه می ریزدزچشم دوربینی خونبهای دانه می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3062

هلال عید از گردون زنگاری هویدا شدپی بیرون شد از دریای غم کشتی مهیا شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3066

اگر ناقص به روشن گوهری واصل تواند شدچو ماه نو به اندک فرصتی کامل تواند شد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3067

حجاب آسمان کی مانع ما می تواند شد؟فلک مار ا کجا انگشتر پا می تواند شد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3071

چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شدزجوش مغز، سربسیار بی دستار خواهد شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3075

زنور عارضش هر ذره ای خورشید منظر شدزشکر خنده اش هر چشم موری تنگ شکر شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3091

اگر جان دربهای می دهی بر می ستم باشدکه در میزان ماه مصر گوهر سنگ کم باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3101

به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد!به آب جلوه ننشاندی غبارم، این چنین باشد!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3108

نگاه نرگس نیلوفری خونخوار می باشدبلای آسمانی سخت بی زنهار می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3143

به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمدکه بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3144

به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمدزجذب طوطیان از بند نی، شکر برون آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3161

که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3179

زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیندبه حرف سخت از جوش خود این میخانه ننشیند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3180

زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خودمبر در پیش هر بی آبرو زنهار آب خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3181

تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خودکه پیران می کنند از قامت خم حلقه نام خود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3183

به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3219

زدست خواجه از ابرام زر بیرون نمی آیدازین رگ خون به زخم نیشتر بیرون نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3224

نوا پیوسته در بزم شراب ناب می بایدمسلسل نغمه تر چون صدای آب می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3225

ز سوز عشق داغی بر دل افگار می‌بایدچراغی بر سر بالین این بیمار می‌باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3234

حواس کم خرد را نفس جاهل کار فرمایدسلاح بیجگر را خصم پردل کار فرماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3235

مقام بوسه لب زان عارض سیراب می جویدفغان کاین بی بصیرت در حرم محراب می جوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3239

صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شویدزبیم چشم، روی طفل خود مادر نمی شوید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3240

که حال دردمندان پیش چشم یار می گوید؟که حرف مرگ بر بالین این بیمار می گوید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3271

چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گرددچشم نظارگیان کاسه پر خون گردد

Saib TabriziGhazal1 min