Ghazal 4368

خط از لب لعل گهرافشان تو گل کردیا خضر ز سرچشمه حیوان تو گل کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4369

رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کردنظاره زلف تو پریشان نظرم کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4382

گل مرتبه عارض جانانه نگیردجای لب ساقی لب پیمانه نگیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4383

سرگرم تو با کشمکش دار نسازداین نقطه سرگشته به پرگارنسازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4387

تیغ تو می وساقی وپیمانه من شدهر زخم نمایان در میخانه من شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4395

شرمی که بود ساخته مطلوب نباشدشهباز نظر دوخته محجوب نباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4396

با کعبه پرستار ترا کار نباشدآیینه ما روی به دیوار نباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4397

تا چنددلت برمن مهجور نبخشدتا کی نگهت برنگه دور نبخشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4409

حکم است که کار شب آدینه بسازندکار خرد از باده دیرینه بسازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4410

از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4416

آنها که نظرباز به نو خط پسرانندبی چشم بداز جمله بالغ نظرانند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4422

گر یار ز احوال من آگاه نمی بوددرد من سودازده جانکاه نمی بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4427

خطی که ازان چهره روشن بدر آیدآهی است که سینه خورشید برآید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4430

تدبیر محال است به تقدیر برآیدرو به چه خیال است که با شیر برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4434

از سفره قسمت لب نانش لب گورستدندان حریصی که به صد سال برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4440

هویی که مرا از دل دیوانه برآیددودی است که از خرمن پروانه برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4445

یک شعله شوخ است که دیدار نمایدگاه از شجر طور وگه از دار نماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4446

غفلت چه اثر در دل هشیارنمایدافسانه چه با دولت بیدار نماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4451

فارغ بود از افسر زرین سر خورشیدکز شعشعه خویش بود افسر خورشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4452

طوفان گل و جوش بهارست ببینیداکنون که جهان بر سر کارست ببینید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4454

خال از دمیدن خط بی انتظارم گرددچون مور پر برآردعمرش تمام گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4461

سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرداز ما چه می توان بردباماچه می توان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4463

هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کردقطع امید ازان زلف قطعا نمی توان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4465

خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازدپیش از تمامی عمر خودرا تمام سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4470

دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشدخوابی که از خیال است از یاد رفته باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4475

از عشق یار نوخط دل زود می گشایدفصل بهاراز دل زنگار می زداید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4479

سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4488

نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیردچگونه این می بیرنگ رنگ جام نگیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4493

بغیر خط که ز روی لطیف یار برآیدز آب آینه نشنیده کس غبار برآید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4503

از کمرش کام دل چگونه برآیدخرد شود شیشه ای که بر کمر آید

Saib TabriziGhazal2 min