Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را
Ghazal 706دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
Ghazal 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Ghazal 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Ghazal 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Ghazal 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Ghazal 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Ghazal 725پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا
Ghazal 741گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را
Ghazal 746از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را
Ghazal 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما
Ghazal 770آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما
Ghazal 784رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما
Ghazal 794ای حسن پردهسوز تو برق نقابهاروی عرقفشان تو سیل حجابها
Ghazal 801گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا
Ghazal 802در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را
Ghazal 806از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟
Ghazal 808از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را
Ghazal 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Ghazal 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Ghazal 850شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را
Ghazal 854غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را
Ghazal 860از لطافت بس که دارد چهره او آب و تابآفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب
Ghazal 862حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب
Ghazal 863صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب
Ghazal 871در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب
Ghazal 874گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب
Ghazal 879چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب
Ghazal 882چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب
Ghazal 885بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب