Ghazal 698

وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 706

دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 714

نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 725

پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 741

گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 746

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 770

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 794

ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌هاروی عرق‌فشان تو سیل حجاب‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 801

گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 802

در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 806

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 808

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 825

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 850

شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 854

غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 860

از لطافت بس که دارد چهره او آب و تابآفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 862

حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 863

صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 871

در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 874

گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 879

چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 882

چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 885

بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب

Saib TabriziGhazal1 min