Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در کوی عشق بر رخ کس در نبستهانداین در به روی مومن و کافر نبستهاند
Ghazal 4141جمعی که جان به لب گویا سپرده اندسر رشته نفس به مسیحا سپرده اند
Ghazal 4143گر خلق را به حرف دهن باز کرده اندچشم مرا به روی سخن باز کرده اند
Ghazal 4145این غافلان که جود فراموش کرده اندآرایش وجود فراموش کرده اند
Ghazal 4152عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اندجان داده اند و سر به گریبان کشیده اند
Ghazal 4154از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند
Ghazal 4157قربانیان شکفته به قصاب برخورندچون پل بغل گشاده به سیلاب برخورند
Ghazal 4165فال وصال او دل رنجور میزنداین شمع گشته بین که در سور می زند
Ghazal 4166خط تو راه دین ودل وهوش می زندته جرعه ای است این که به سرجوش می زند
Ghazal 4168زخم تو تیغ بر جگر ماه می زندداغ تو خیمه بر دل آگاه می زند
Ghazal 4172عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کندحاشا که خضر پیروی نقش پا کند
Ghazal 4175آنجا که شوق دست حمایت بدر کندشبنم در آفتاب قیامت سفر کند
Ghazal 4177مشکل دل رمیده هوای وطن کندشبنم چنان نرفت که یاد چمن کند
Ghazal 4181دل را سیاه آه غم آلود می کندتاریک چشم روزنه را دود می کند
Ghazal 4187تقدیر قطع رشته تدبیر می کندتدبیر ساده لوح چه تقدیر می کند
Ghazal 4188بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند
Ghazal 4191هر غافلی که خنده به آواز میکندچون کبک رهنمایی شهباز میکند
Ghazal 4192نازش کسی که بر پدر خویش می کندسلب نجابت از گهرخویش می کند
Ghazal 4194با مردم آنچه شعله ادراک می کندکی برق خانه سوز به خاشاک می کند
Ghazal 4200با عاشقان عداوت گردون چه می کندچشم بدحجاب به جیحون چه می کند
Ghazal 4205عاشق حذر ز آتش سودا نمی کندمجنون ز چشم شیر محابا نمی کند
Ghazal 4207عاشق حذر ز دیده اختر نمی کنداز آتش احتراز سمندر نمی کند
Ghazal 4221مردان به آب تیغ شهادت وضو کنندتا بی غبار سجده بر آن خاک کو کنند
Ghazal 4227نازک لبان سخن به زبان تو می کننداین غنچه ها نظر به دهان تو می کنند
Ghazal 4233توفیق درد و داغ به هر دل نمی دهنداین فیض را به هر دل غافل نمی دهند
Ghazal 4246چون غمزه تو بر سر بیداد میرودآسایش از قلمرو ایجاد میرود
Ghazal 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رودحکم اشاره بر دل آگاه می رود
Ghazal 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شودچندین هزار پیرهن گل قبا شود
Ghazal 4274از ترکتاز غم دل من شاد میشودمعمور این خرابه ز بیداد میشود
Ghazal 4286از خط نگاه پردگی دیده می شودمژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود