Ghazal 82

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Saib TabriziGhazal2 min
Miscellaneous poem 83

هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 100

در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 102

غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 104

هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 107

خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 108

نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را

Saib TabriziGhazal2 min
Miscellaneous poem 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 110

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 113

نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 114

(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 117

نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 121

خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 123

تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 124

التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 148

نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 149

گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 156

نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 157

شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Miscellaneous poem 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Tabrizi1 min
Miscellaneous poem 159

امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است

Saib Tabrizi1 min
Ghazal 162

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

Saib TabriziGhazal1 min