Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را
Miscellaneous poem 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Ghazal 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Ghazal 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Miscellaneous poem 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Miscellaneous poem 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Ghazal 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Ghazal 104هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
Miscellaneous poem 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Ghazal 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Ghazal 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Miscellaneous poem 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Ghazal 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
Miscellaneous poem 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Miscellaneous poem 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Ghazal 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Miscellaneous poem 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Ghazal 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Ghazal 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Ghazal 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Miscellaneous poem 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Ghazal 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Ghazal 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Ghazal 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Ghazal 152داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
Ghazal 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Ghazal 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Miscellaneous poem 158یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟
Miscellaneous poem 159امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
Ghazal 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا