Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین
Miscellaneous poem 43گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Miscellaneous poem 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Ghazal 45ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را
Miscellaneous poem 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Miscellaneous poem 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Ghazal 55کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را
Ghazal 56آه میباشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
Miscellaneous poem 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Miscellaneous poem 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Miscellaneous poem 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Miscellaneous poem 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Miscellaneous poem 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Ghazal 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Ghazal 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Ghazal 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Miscellaneous poem 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Miscellaneous poem 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Ghazal 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Ghazal 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Miscellaneous poem 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Ghazal 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Miscellaneous poem 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Ghazal 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Ghazal 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Ghazal 104هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
Ghazal 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Ghazal 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Miscellaneous poem 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Ghazal 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را