Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مسکین دلم از خلق وفائی میجستگمره شدهبود، رهنمائی میجست
Rubai 49نونو دلم از درد کهن ایمن نیستو آن درد دلم که دیدهای ساکن نیست
Rubai 98خاقانی را که آسمان بستایدای فاحشه زن تو فحش گوئی شاید
Rubai 129هرکس که ز ارباب عبادت باشدبر چهرهٔ او نور سعادت باشد
Rubai 169ای داده تو را دست سپهر و دل دهراز بخت تو را تخت و هم از دولت بهر
Rubai 180ای زلف بتم به شب سیاهی ده بازوی شب شب وصل است دژم باش و دراز
Rubai 181ای ماه شب است پردهٔ وصل بسازوی چرخ مدر پردهٔ خاقانی باز
Rubai 193ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمعوز رشک تو در سرشک و در خون گل و شمع
Rubai 241دیوانهٔ چنبری هلال تو منمپروانهٔ عنبری مثال تو منم
Rubai 258گاهی که کنی عهد و وفا با یارانزنهار وفای عهد خود واجب دان
Rubai 261تا گشت سر کوی مغان منزل منحل گشت به یمن عشق هر مشکل من
Rubai 270ماها دلم از وصال پر نور بکنمیلی سوی این خاطر رنجور بکن
Rubai 318از کبر مدار در دل خود هوسیکز کبر به جائی نرسیده است کسی
Rubai 332از عشق صلیب موی رومی روییابخاز نشین گشتم و گرجی کویی
Qit'a 8ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهادقبالهدار ازل نامهٔ ضمانش را
Qit'a 9خواجه یک هفته اضطرابی داشتدو شش افتاد چرخ ازرق را
Qit'a 61نسبت از علم گیر خاقانیکه بقا شاخ علم را ثمره است
Qit'a 102من که خاقانیم حساب جهانجو به جو کردهام به دست خرد
Qit'a 142ای روح صفات اهرمن بندوی نوک سنان آسمان رند
Qit'a 145هرکه را غره کرد دولت نیزغدر آن دولتش هلاک رساند
Qit'a 217خاقانیا به سائل اگر یک درم دهیخواهی جزای آن دو بهشت از خدای خویش
Qit'a 230ای شده .خ... چپِ سلطانخ... راستیّ عالم هم
Qit'a 235در چنین علت ای طبیب مرامسهلی تازه ساختی هر دم
Qit'a 256با دلم چشم از نهان میگفت کز مرگ عمادتا کی آب چشم پالائی که بردی آب چشم
Qit'a 300من که خاقانیم این مایه صفا یافتهامکه به دل در حق بدخواه شدم نیکی خواه
Qit'a 320گفتی که سپاس کس مبر بیشکز دهر به بخت نیک زادی
Qit'a 341خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخنهات گندمی
Qit'a 342باور نکردمی که رسد کوه سوی کوهمردم رسد به مردم، باور بکردمی
Ghazal 10اری فیالنوم ما طالت نواهازمانا طاب عیشی فی هواها
Ghazal 39آن کز می خواجگی است سرمستبر وی نزنند عاقلان دست