Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز باغ عافیت بوئی ندارمکه دل گم گشت و دلجویی ندارم
Ghazal 272دلا رازت برون نتوان نهادنقدم در موج خون نتوان نهادن
Ghazal 284ای باد بوی یوسف دلها به ما رسانیک نوبر از نهال دل ما به ما رسان
Ghazal 288تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز منبا تو ننشینم به کام خویشتن بیخویشتن
Ghazal 296شد آبروی عاشقان از خوی آتشناک توبنشین و بنشان باد خویش ای جان عاشق خاک تو
Ghazal 297گرچه جانی از نظر پنهان مشورحم کن در خون جان ای جان مشو
Ghazal 300در عشق داستانم و بر تو به نیم جوبازیچهٔ جهانم و بر تو به نیم جو
Ghazal 301بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست اوخستهٔ چشم اوست جان، مرهم جان کیست او
Ghazal 323خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستیچشمهٔ دجلِه میانِ جگرَم بایستی
Ghazal 330زرهِ زلف بر قبا شکنیآه در جان آشنا شکنی
Ghazal 337تا حلقههای زلف به هم برشکستهایبس توبههای ما که به هم درشکستهای
Ghazal 344گر زیر زلفبند او باد صبا جا یافتیصد یوسف گم گشته را در هر خمی وایافتی
Ghazal 345چه کردم کاستین بر من فشاندیمرا کشتی و پس دامن فشاندی
Ghazal 357بانگ آمد از قِنینه کهآباد بر خرابیدریاب کار عشرت گر مرد کار آبی
Ghazal 358دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتینه خاک تو شدم از من چه گام باز گرفتی
Ghazal 363زین نیم جان که دارم جانان چه خواست گوئیکرد آنچه خواست با دل از جان چه خواست گوئی
Ghazal 365هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟یا راستتر ز قد تو باشد صنوبری؟
Ghazal 371گر نه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منیبا من دیرینه دوست چند کنی دشمنی
Ghazal 378هر روز به هر دستی رنگی دگر آمیزیهر لحظه به هر چشمی شور دگر انگیزی
Ghazal 380ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بریچون نور دل نماند برون راه چون بری
Ghazal 386گویم همه دل منی و جانیمانم به تو و به من نمانی
Ghazal 391دلم خاک تو شد گو باش من خون میخورم باریز دست این دل خاکی به دست خون درم باری
Ghazal 392اذا ما الطیر غنت فیالصباحِاجب داعی معاطاة الملاحِ
Ghazal 394ما انصف ندمانی لو انکر ادمانیفالقهوة من شرطی لاالتوبة من شانی
Qasida 2کار من بالا نمیگیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا
Qasida 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Qasida 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Qasida 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Qasida 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Qasida 51خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد