Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تشویر بتان از رخ رخشان تو خاستتسکین روان از لب خندان تو خاست
Rubai 73از دست غم انفصال میجویی، نیستبا ماه نو اتصال میجویی، نیست
Rubai 88ای صید شده مرغ دلم در دامتمن عاشق آن دو لعل میگون فامت
Rubai 100درویش که اخلاق الهی دارددر ملک وجود پادشاهی دارد
Rubai 111خواهی شرف مردم دانا باشدعزت مطلب فروتنی تا باشد
Rubai 113این بند که بر دلم کنون افکندندنقبی است که بر خانهٔ خون افکندند
Rubai 148آهو بودی پلنگ بدساز مگردگرگ آشتیی بکن سرافراز مگرد
Rubai 155دلها همه در خدمت ابروی تواَندجانها همه صید چشم جادوی تواَند
Rubai 174ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آوردر ره دلش از راه ببر باز آور
Rubai 176هر کس که شود به مال دنیا فیروزدر چشم کسان بزرگ باشد شب و روز
Rubai 188خود را مپسند دل پسند همه باشنقصان بپذیر و سودمند همه باش
Rubai 196خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغکز حکم شما نه ترس دارد نه گریغ
Rubai 208من میوهٔ خام سایه پرورد نیمجز چشمهٔ خورشید جهانگرد نیم
Rubai 223آن ماه به کشتی در و من در خطرمچون کشتی از آب دیده آسیمه سرم
Rubai 224آزار کنی و جور فرمائی همرحمت نکنی و روی ننمائی هم
Rubai 283ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تودر گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
Rubai 285ای چشم بد آمده میان من و توداده به کف هجر عنان من و تو
Rubai 334تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نیدیدار بتان نوحهگری ارزد؟ نی
Qit'a 7ای در برگزیده که غواص کردهایدر بحر فکر خاطر دردانه سنج را
Qit'a 14من به ری عزم خراسان داشتمز آن که جان بود آرزومندش مرا
Qit'a 20قطب سپهر رفعت یعنی رکاب شاهدر اوجدار ملک رسید از کران آب
Qit'a 35گیرم که دل درست ما نیستآخر نام درست ما هست
Qit'a 55مرغکی را وقت کشتن میدوانید ابلهیگفت مقصود از دوانیدنش نازک گشتن است
Qit'a 58من که خاقانیم عزیز حقمز آن که عبدی خطاب من رانده است
Qit'a 70خاقانی آن کسان که طریق تو میروندزاغند و زاغ را روش کبک آرزوست
Qit'a 91پیش بین دختر نو آمد مندید کفاتش از پس است برفت
Qit'a 126خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئیکز شهر قلب کاران این کیمیا نخیزد
Qit'a 143ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخدر مشرقین ز جاه تو کسب ضیا کند
Qit'a 169دور کمال پانصد هجرت شناس و بسکان پانصد دگر همه دور محال بود
Qit'a 227گه خرمی از غفلت و گه غمگنی از عقلدر هیچ دو رنگت نه درنگ است و نه حاصل