کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزادتا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد

جور حسنت گرچه بسیار است و بی پایان، ولیاز تطاول های زلفت، ای امیر حسن، داد

کرده ام در سر هوای زلف آتش مسکنتگرچه می دانم که زلفت می دهد سرها به باد

از برم رفتی و یاد از من نیاوردی دگرای ز یادت رفته یادم، هر دمت صد بار یاد

بر دل شیدا نهم داغ شکیبایی و صبرسینه گر نتوانمت بر سینه سیمین نهاد

عاشق روی تو گشتم هرکه خواهد گو بدانعشق پنهان چون کنم؟ طشت من از بام اوفتاد

زاهدان را زهد و ما را عشق خوبان شد نصیبهرکسی را در ازل حق آنچه قسمت بود داد

می کنم سودای بند حلقه زلفت ولیجز به دست بخت و دولت این گره نتوان گشاد

در غم هجران و دوری سوختم بنمای رویتا به دیدارت شود جان من غمدیده شاد

ای نسیمی چون ببینی قامتش را سجده کنزان که پیش سرو همچون شمع نتوان ایستاد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love