ای در علم و خانهٔ دستورچشم بد باد از آستان تو دور

رفته بر خط استوار عرشتهمدم خطهٔ بقا فرشت

کوه پیش درت کمر بستهزیر بارت زمین جگر خسته

برده ابداعیان کن فیکونچارحدت ز شش جهة بیرون

در حصار تو گنبد گردانکو توال تو همت مردان

شد سعادت طلایه بر تبریزتا فگندی تو سایه بر تبریز

از پی ضبط سفره و خوانتتا مهیا شود سبک نانت

آسمان گشت و کوکبی انبوهآسیابان بر آب بلیان کوه

مال تبریز خرج خوان تو نیستبال سرخاب را توان تو نیست

هر که رخ در رخ سپاس نهددر جهان اینچنین اساس نهد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Homeland